دنیای بی تو بودن

دیگر با تو آروم نمیگیرم  

به شامگاهان ره می سپارم میروم

حسابمان به روز محشر بماند

دستم را میشویم ومیروم

تو دیگر خود را آزار مده

بی سرو صدا اهسته

بر سر انگشتهایم همانند آب

جاری می شوم ومیروم

دیگه تو بی من صفا کن

مرا نه جسمی برجامانده و نه جفایی

این باتر دیگه شکایتی ندارم  

دندان به هم میفشارم ومیروم

تو پنداشتی که رنج های مرا نابود خواهد کرد

خود را گرفتار بلا میسازم ومیروم

همانند گلوله ای و چون سر نیزه

کوه سا منفجر  می شوم و میروم

اگه همه چیز رو هم از دست بدهم

عشق رو هم میدم ومیروم

رفتنم بی سر و صدا نخواهد بود

در به هم میکوبم ومیروم

ترانه ای برایت سرودمژ

از ساز خود جدا می سازم ومیروم

میدانی که مرا یارای گریستن نیست

چهره ام را می درم ومیروم

 از پاره جانم دل میکنم ومیروم

 هر چه از تو داشته ام

 به تو برمیگردونم و میروم

خود را نزد تو خار نمیکنم

وجودم را به اتش میکشم و میروم

نفرینت نمیکنم ناراحت نباش

بر مغز خود خالی میکنم و میروم

 

+نوشته شده در دوشنبه یکم اردیبهشت 1393ساعت1:51توسط صدای دل | |

شنیدم ازدواج کردی

از هر کی پرسیدم ولی باور نمیکردم

تا با چشم خود دیدم نگاه کردم

بادقت چی پوشیده واسه تو رو دیدم

چه ساده لبخندش به تو

نذاشتم هیچ اسمی روش

نگفتم لیاقت بود

نتونستم با اینکه ته قلبم حسادت بود

شاید کنار اون خوبی

بهم میبخشه خار جم

تمام اون چیزهای که نداشتم یا

نتونستم تا اسخوانم را لرزوند

هوای این شبهای سرد

باهیچ دین ودعای نمیشه دردمو کم کرد

دیگه هرگز نمی بینی میای به امتحانم

 کسی که عاشق بودم دیگه نگرانم نبود

+نوشته شده در شنبه بیست و چهارم اسفند 1392ساعت12:33توسط صدای دل | |

   

  آروزیی است مرا در دل

                                                که روان سوزد و جان کاهد

   هر دم آن مرد هوسران را

                                              با غم اشک وفغان خواهد

   بخدا در دل  وجانم نیست

                                             هیچ چیز حسرت دیدارش

   سوختم از غم وکی باشد

                                            غم من مایه آزارش

 شب در اعماق سیاهی ها

                                           مه چو در هاله راز آید

  نگران دیده به ره دارم

                                            شاید آن گمشده باز آید

   سایه ای تا که به در افتد

                                           من هراسان بدوم بر در

  چون شتابان گذرد سایه

                                                خیره گردم به ر دیگر

  همه شب در دل این بستر

                                            جانم آن گمشده را جوید

  زین همه کوشش بی حاصل

                                            عقل سرگشته به من گوید

 زن بدبخت دل افسرده

                                             ببر از یاد دمی اورا

 این خطا بود که ره دادی

                                             به دل آن عاشق بد خو را

+نوشته شده در پنجشنبه یکم اسفند 1392ساعت0:57توسط صدای دل | |

  باز من ماندم وخلوتی سرد

                                        خاطراتی ز بگذشته ای دور

   یاد عشقی که با حسرت ودرد

                                       رفت وخاموش شد در دل گور

   روی ویرانه های امیدم

                                      دست افسونگری شمعی افروخت

  مرده یی چشم پر اتشش را

                                      از دل گور بر چشم من دوخت

  ناله کردم  که ای و ای این اوست

                                        در دلم از نگاهش هراسی

  خنده ای بر لبانش گذر کرد                                                                     کای  هوسران مرا میشناسی

   قلبم از فرط اندوه لرزید

                                     وای بر من که دیوانه بودم

   وای برمن که من کشتم او را

                                   وه که با او چه بیگانه بودم

 کی شد از عشق من حاصل او

                                   با غروری که چشم مرا بست

پانهادم بر روی دل من او

                                   من به او رنج واندوه دادم

من به خاک سیاهش نشاندم

                                      وای بر من خدایا خدایا

من به اغوش گورش کشاندم

                                      در سکوت لبم ناله پیچید

+نوشته شده در پنجشنبه یکم اسفند 1392ساعت0:53توسط صدای دل | |

ای دنیا

خنده ام می گیرد از تقلاهایت

که چگونه در پی آنی که زمینم بزنی!

ای دنیای پر از سراب این را بدان :

اگر تمام غم هایت را بر دلم فرو ریزی،

هرگز در مقابلت کمر خم نخواهم کرد.

اگر تمام دردها و رنج هایت را بر سرم آوری،

هرگز در مقابلت زانو نمی زنم.

اگر تمام سختی ها را زمینه راهم کنی،

هرگز زندگی را در مقابلت نمی بازم.

اصلا هر چه خواهی کن،

هر چه خواهی باش

ولی همیشه این را بدان

من ، خدا را دارم.

+نوشته شده در دوشنبه سی و یکم تیر 1392ساعت23:50توسط صدای دل | |

عشق بعضی وقت ها از درد دوری بهتر است

بی قرارم کرده و گفته صبوری بهتر است

توی قرآن خوانده ام ، یعقوب یادم داده است

دلبرت وقتی کنارت نیست ، کوری بهتر است .

 

+نوشته شده در دوشنبه سی و یکم تیر 1392ساعت0:18توسط صدای دل | |

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی که او تمام شد

من آغاز کردم

چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن

 

+نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1392ساعت13:37توسط صدای دل | |

 

 

قطره های اشک بی قراری نوازشگر گونه هایم است

 

چه کنم که اشک قشنگترین بهانه است برای گفتن

                                 

                                        از بی تو بودن

 

برای بیان دلتنگی و برای بیان غربت

+نوشته شده در سه شنبه چهارم تیر 1392ساعت18:29توسط صدای دل | |

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو می گفتم

هنوزم خیس می شه چشمام وقتی یاد تو می افتم

هنوزم میای تو خوابم تو شبای پر ستاره 

 هنوزم می گم خدایا کاشکی برگرده دوباره . . .

 

+نوشته شده در سه شنبه چهارم تیر 1392ساعت15:54توسط صدای دل | |


کاش تو ی فصلای زشت سرنوشت یکی این دلتنگیامو می نوشت

یکی از دستای سرد ارزو گرمی دستای عشق و می گرفت

یکی که سکوت تنهاییم رو با صدای ساز شکستش بشکنه

یکی که تو قاب خالی دلم نقش زیبای خدا رو بکشه

+نوشته شده در سه شنبه چهارم تیر 1392ساعت15:25توسط صدای دل | |